« September 2006 | صفحهی اصلی | November 2006 »
گلدان سفالی خاطراتی که ساخته بودیم سالها پیش
و خاک میخورد رو طاقچه
امرووز با صدای زنگ یک تلفن
لق خورد و افتاد
شکست !
و زنبقی که میان گلدان بود
امروز بی هیچ ریشه ای
در خاک نشست
ما ماندیم و
تکه های شکسته گلدان خاطره
همیشه آنوقت که باید ببینیم نادیده میگیریم
هشدار ! شاید یک هشدار!
ترنم شبانه باران
شبهای ممتدی ایست که در تهران ادامه دارد
من پاییز به این پر بارانی ندیده بودم
وقتی صدای باران می آید
یاد خدا می افتم
عجب وسواسی گرفته است خدا
هر چه می شوید انگار چهره ها پاک نمی شود
عجیب است
رنگی که ساختند و به چهره زدند عجب دوامی دارد
یا نکند که هنر چهره آرایی
اینقدر شاهکارانه عمل میکند
پشت نقاب صداقت
همه تزویرهایی ایست
که هر چه زمان میگذرد هویدا ترند .
دروغ میگویم؟
خوبم .
اینبار تنهاترین باریست
که از دست دادن کسی نه تنها غمگینم نمی کند
بلکه آرامش را برایم بیشتر می کند
احساس امنیت میکنم اینبار .
نگاهت که ثابت می شود بر چیزی
سخت می شود از میانشان چیزی خواند
یا حتی حدسی زد حدسی نزدیک
می ماند آنچه می خواهی بگویی در پشت چهار میخ نگاهت
اندیشه هایت کجا پر میزند؟
لبهایت هم که خاموش بماند
لحن ساکت نگاهت گویاست
هنوز برای یافتنت فرصت هست
یادم نمی رود به این سادگی یادم نمی رود
نسیمی که در باران بر من وزید آن شب
یقینی عمیق را به مهمانی دلم آورد
"دست نویس دوشنبه اول آبان "
با یک بی احتیاطی
یک بی فکری از روی خشم
فرو ریخت
همه اندیشه های سرخ
من دیروز
مطمئن شدم که خوشبخت ترین زن دنیام
چرا؟
معلومه
برای اینکه فهمیده ترین مرد دنیا که حالا خیلی وقت هم هست که بزرگ شده و منطقش جای احساسش تصمیم میگیره شوهرمه .آدم مهربونی که من و فقط به خاطر خودم می خواد و جاهایی که لازمه اینو ثابت میکنه . نشون میده که منو اونجوریم که خودم هستم دوست داره .
تو این مدت که فکر میکردم افسرده ام و بهم توجه نمیشه .حواسش به من بوده .اینو دیروز تو یه جریانی فهمیدم .
آهای خانوما هر کی این نوشته رو می خونه و تو دلش احیاناً میگه خدا بده شانس اگه یه تخته ای دم دستش هست دو تا ضر به بهش بزنه لطفاً.
باران می آید
همه چیز شسته می شود در این بارش یکریز
کاش دل آدمها هم با باران شسته می شد
کاش ...
همین خودم کاش مهربانتر بودم
کاش تمام ترنم و نوای باران
بر وجودم می نشست
کاش حل می شدم در باران
تا آنجا که یادم می آید همیشه از باران می ترسیدم
از صدای خدا وقتی کاملاً عصبانی ست
وقتی می خواهد همه چیز را پاک کند
آنوقت باران می آید
ولی امسال نه
از اولین باران امسال تا کنون
از هیچ بارانی نترسیدم
حتی پریشب که تنها بودم
انگار هر چه باران تند تر می شد
من فکر می کردم پلیدی ها بیشتر از بین می رود
و حالا هم نم نم باران و صدای اعجاز آمیز استاد تهرانی و
آرامش من ...
تلخ یا شیرین
فرقی نمی کند
برای اینکه آرامش را از تو ندزدد
باید خیلی از خاطره ها را دفن کنی
خیلی از آدمها را
و بر سر مزارشان فاتحه بخوانی
شاید دلت نخواهد
ولی این کار را بکن .
موافقی نه؟
من هستم آنچه نیستم؟
یا شاید عادتی بیش نیست
که این نیستی را من زیستم
حالا واقعاً می دانم که کیستم؟
یا هنوز در حیرتم که نیستم؟!
دلم پر می زند برای آنچه که بودم
می گریزم از این نبودنم ؟
یا می یابم آنچه هستم؟!
نه ! برایش میدانی باز میکنم
میدانی نه به جنگ
به صلح .
در ها در زمانی که باید باز می شوند؟
و قفلهای که امید به گشایششان نیست؟
همه چیز ناگهان اتفاق می افتد
و تحمل را که ناپایدار پنداشتی
پدیدار میشود
و هویت بافت درشت تری به خود می گیرد
کنار خواهم گذاشت ترس را
و پر خواهم شد از دوست داشتن
این حس عجیب
همیشه سیاهی بهترین بستر نور است
این را به کلی از یاد برده بودم .
چه عبور مطمئنی بود
پیوستن با تو در آن شب بارانی
کیستی تو که رویاهای مرا رنگین میکنی ؟
کاش من هم مثل همه
روزنه نگاهم در پی رزق روزانه ام بود
ولی نه .
خوشحالم از اینکه
تمام حسهایم با همه فرق دارد .
من می آیم
از راهی دور
به شناختن می آیم
دستانم بسته است اینبار
می آیم
هوشیار می آیم
افعی ها
سخت مرا گزیده اند
باید بیایم اما اینبار
نه به مبارزه
به آشتی
می آیم تا خو بگیرم با تو
تا ترسهایم پاره شود
تا بزرگ شوم .
در نور کمرنگ حاصل از چراغ خواب
عینک دستهای باریکش را جمع می کند
و مینشیند آرام روی پا تختی
میدان دید محدود میشود به من
این یعنی که فقط مرا می بیند
و هیچ چیز حواسش را پرت نمی کند .
تا فردا که دوباره هجوم می آورند
افکار به مغز
از سپر محکم تر
از زره امن تر
دو فرشته ,دو موکل
یکی بر شانه راستم جلوس کرده
به نگهبانی از من بر ثبت وقایع نیک
و دیگری بر شانه چپم که بازم دارد از پلیدی
دلم قرص است از حضورشان
بی هیچ مزاحمتی برای من
به کار گماشته شدند
دو ملک با بالهای حریر
و پرنیانی بر دوش
کدامشان برایم تندتر می نویسند ؟
راست؟
یا چپ؟
کدام کفه ترازوی من سنگین تر است؟
نیکی؟ یا بدی ؟
برای خلق خدا زخمم یا مرحم ؟
حضورم چه کسانی را می آزارد؟ و چه کسانی را می آساید ؟
دوستشان دارم
هر دو فرشته را
هر دو حامیان را در زمین .
شده گاهی احساس ترس داشته باشی
ولی نشان دهی که شجاعی؟
شده گاهی احساس شادی داشته باشی
ولی شادیت را دزدیده باشند؟
شده گاهی احساس غم داشته باشی
ولی وانمود کنی که شادی؟
شده گاهی بخواهی بخندی ولی بترسی؟
و بر عکس وقت ترس بخندی؟
شده موقع گریه بخندی؟ ؟
و آنوقت از شوق موقع خنده گریه؟
شده کاری بکنی که میتوانی اما
گاهی هم که میتوانی کاری نکنی؟
شده بخوای فریاد بزنی ولی خفه شی؟
و بر عکس موقعی که باید خفه شی فریاد بزنی؟
من گاهی ...
کنار می رود پرده ها
در حادثه های گنگ
می خواهم این صورتکها را
چنگ بزنم از چهره هاشان
تا شاید زودتر از همیشه
این نمایش مسخره به پایان برسد
وقتی ...
صندلی های خالی !
سکوت و باز مثل همیشه
مرا وادار به دوری می کند
از همه.
امروز بر خلاف نمودارم که میگه روز بدی میتونه برام باشه. خیلی حالم خوبه .تو این مدت اصلاً اینطوری نبودم. دیشب وقت خواب .تو آغوش مسعود احساس امنیت کردم .حرف زدم .گریه کردم .دردو دل کردم .اون گوش داد .گاهی تاییدم کرد .آروم تر شدم . انگار یه کم سبک شدم .از روزم براش گفتم . از سماع از بابا حیدر مددی از وبلاگهاییی که خونده بودم .از پوکر از یلدا از پسری در حال کما .اونم آروم بود .گوش می کرد.مدتها بود اینجوری تو بغلش آروم نبودم . بهترم . اینو میفهمم.خدایا کمکش کن .تنهاست .یه کاری کن بذار این روزای سخت زودتر بگذره .جفتمون آروم شیم .این نیز بگذرد.امروز اونم بهتره .صبح تو ماشین گفت آخیش !انگار اعصابم راحت تره !
این نوشتنهای این مدت .صدای خیلی ها رو در آورده .چه اونایی که کامنت می زارند و چه اونای که نمی زارند.اما یه چیزی پر واضحه که همه نگرانند.بعضیها به روم می آرند .بعضیها نه. اما همینجا به همه اعلام میکنن که نگرانم نباشند. شاید گاهی شلوغش میکنم . اما یه روزی که این صفحه رو باز کردین میبینین که دیگه از زجه موره خبری نیست . اون روز روزیه که من حالشو داشته باشم که با این من درونی حالام بجنگم که البته جنگشم از نوی هسته ای نیست . نگران اونم نباشید.ولی یه نکته اینه که من درد خودم و باید اول بفهمم . نمیخوام ناشناخته رهاش کنم و یا باهاش بجنگم که چند صباح دیگه دوباره برام شاخ بشه .فقط اینجا یه خواهش از همسر گرامیم دارم که باز منو با این روحیه تحمل کنه . تا ... دقیقاًنمیدونم کی .چون این اواخر علاوه بر مشکلات روحی خودم نگران ضربه عاطفی ناشی از کم توجهیم به ایشون هم هستم که به این میگن قوز بالا قوز . به دکتر هم تماس گرفتم بهم وعده 11 آذر و داد .اگه به امید اون بااشم باید یه تخت از الان رزرو کنم .(امین آباد) بهر حال من با اینکه حالم بده اما میتونم یه جایی که وقتش خودش می رسه به این اوضاع خاتمه بدم .
با تشکر از همدردی همه دوستان.