بارسين

گاهی به مرگ می اندیشم .

مرگ ؟ یا تولدی که جاذبه دستانم را به سوی یک نوازش گرم خواهد برد؟

گاهی به هر تولدی مشکوکم

تولد هدیه زندگیست ؟

یا تعلیق جاودانه مان؟

راستی !

من دوباره در کاکل یک ذرت سبز میشوم ؟

یا دوره گردی که داد میزند نمک !

مرا می گرداند درون شهر؟

نمک برای سفره هایی که نان و نمک می خورند و نمکدان میشکنند؟

یا شاید نه !

می دانی دلم میخواهد

کالبد م  در این بقای متناوب

این کالبد انسانی نباشد ؟

شاید خنده دار باشد ،اما من

دوست دارم از جنس آیینه هایی باشم

که نمایش انسانیت را آنگونه که هست

در خود جا دهد .

نه آنگونه که امروز ماییم .