« December 2006 | صفحهی اصلی | February 2007 »
اوس محمود به هم بندیش گفت :لیلا وقتی غلط می نویسه با پاکن ته مدادش غلطش و پاک می کنه .کاش ما آدمها هم یه پاکن داشتیم که غلط هامونو پاک می کردیم.
تو بگو تو اگه یه پاکن داشتی چی و پاک میکردی؟
بی پرده بگو
هیچ دادگاهی نیست
که برایت درخواست اشد مجازات بشود
بگو .نگفته نرو
در گامهای خفته ای که داشتی سالها در برزخ تردید
فصلی از سرگردانی را که باورش نداشتی آغاز کرده ای
در ناسپاسی نیکیهایت
کفتارهای ابدی احیا شدند
در مردابهایی پرسه زدند که تو از ایمان نابجایت ساختی برایشان
در بسترت عاطفه را سوزاندند
و تو با باورهای ... که گمان لجوجانه بر بودنشان داشتی همخوابه شدی
و چه زود و درد ناک برای مایی که گذشته ات را می شناختیم
قبل از اینکه پروانه شدنت را ببینیم شکسته بالیت را...
و بازوان خسته از آن سالهای یکرنگی من
که حالا باید پناه تو باشد خالیست
در این شب وحشت تو من خسته از این نامرادیها
سراسر غمم و غمخوار تو از درون خودم
چشمهایم را می بندم که غم این روزهای تو را با تصوری از یک شادی کودکانه
برای تو بدل کنم
که از صمیم قلب برایت شادیی را آرزومندم که ابدی باشد
"برای تو از جانب کسی که سالها حضور افلاطونیت را باور داشت"
در چرخش دیوانه وار عقربه ها
در محاق دیشب و امشب و فردا شب
در جام خسته من
در فراسوی سپردن زخمهای دیروز به مرهم امروز
در میان همه اینها
من از طنین صدای باد می لرزم
وقتی دور اندامم زوزه می کشد
با اینهمه ترانه ای سفید در راه است
خوشا خلوت آنانی که در آن
نه گرگ و میشی است
نه طلوعی
نه غروبی
خوشا خلوت من که جز
شعر و ترانه
گرگ و میش
طلوع و غروب
هیچ کس را بدان راه نیست
امروز مسافرم
" و من مسافرم ای بادهای همواره"
بعد از سالها با کسانی که روزی خانواده ام بودند
رفیق روزهای غربت
دوباره تجربه شان خواهم کرد
در حال و هوای دیگر
دوباره چندی را در کنارشانم
مثل آن روزها
مثل هوای دوستیهای گذشته
روزهای هیجان و ...
اینبار "انتهای غربت "مرا نمی برد
من مسافرم
سفر سبز باد .
چقدر با یک حضور سبز همه چیز سبز است
چه آسان می شود خالق شادی بود
همیشه برایم پر بودی از
سکوت ،متانت،غرور ،مراعات
و دیشب هم
پر بودی از همه چیز
سرور ،ضیافت،مرور،ملاقات
هوای تهران سرد
و ما چقدر گرم
نسیم حالا فقط نور چشمی من نیست
نسیم حالا برای "ما" فصل تازه ایست
برای من و تو
برق شادی چشمانتان را در یک کودکانه آرام دیدم
من از شادی سرشارم
وقتی زبانت پیچ می خورد در خلائی بزرگ
محتضرانه !
نا توان از حتی تکلم روزمره
سعی می کنی دستهای کفن پیچت را اینبار لا اقل روی زانو بگذاری
که بایستی نه؟
اینجا ته خط است
از نویی در کار نیست
دوباره واژه گنگی ست .
من عریانم
مثل یک راز فاش شده
نه این حرفها
نه این صداها
نه این خطوط تماسهای طولانی
نه این خنده های مکرر
نه این گریه های گاه گاه
نه
هیچ کدامشان مرا پنهان نمیکند
من زاییده شدم در این نگاههای طولانی معنی دار
و نگرانیهای همیشه
من گریزانم از هر چه هوای آدمیزاد دارد
چندی پیش عریان تر از همیشه
زیر بارانی نو دویدم
بارانی که نسیم وار بر رویم بال گشود
و حالا باز نگران
ولی باز مثل همیشه
تو ! با تو ام ! نه نزدیکت می شوم
که شده ام دروغ میگویم
و نه ترکت می کنم
شاید به تماشایی ساده بنشینم
باز مطمئن نیستم
این ترس هیچ گاه در من نبوده
من با همیشه فاش بودن زاده شدم
و تو !
عجیب نیست که چرا به من پیوند خوردی؟
تو که خودت را خوب می شناسی
گفته بودی
قبلاً گفته بودی که چیزی فراتر از این سلامها
تو را به من پیوند زده
و باز دیشب .
می مانم .
بمان .