بارسين

سلام. راستش من نه روانپزشکم که الگوهای رفتاری صحیح رو بشناسم و نه نویسنده ام که بتونم حرفهای بی رشته را با تکنیک و مهارتی بهم رشته کنم تا از تویش چیزی در بیارم. اما دلم میخواد نظرم و تجربه ی شخصی ام رو بگم.البته شاید من هم اشتباه می کنم. من فکر می کنم حق به جانب همه است . اما فقط از دیدگاه خودشان و هر کسی از موضغ خودش راست میگه.
و اینکه من به این نتیجه رسیدم که هیج وقت نمی تونم رفتار دیگران رو مدیریت کنم.پس انتظاراتم را کم میکنم.یا بهتر بگم من انتظاری از کسی ندارم.این چنین شد که من هبچ شکایتی از آدمها ندارم. اما یک مشکل بزرگتر برام ایحاد شد، یک نیاز که باید از یک نفر نقاضا بشه و بوسیله آن اجابت بشه . آن هم نیاز به دوست داشه شدن.
هیچ کس را نمی شود مجبور کرد که شما را دوست داشته باشد.
اما آدم از یک نفر که دوستش دارد انتظار دارد که مورد مهرورزی قرار بگیره. و اینحاست که من هم گیر افتادم.

اولا فكر كنم كه توي بت نساختن داري موفق مي شي چون مدتيه كه مي بينم ايرادات آدمهايي كه خيلي دوست داري رو مي بيني .
دوما عدم اعتماد و عدم باور و ... همه بدبيني ها خوره جون آدم مي شه . يه بيماريه كه نبايد بهش عادت كني . ضربه خوردن از ديگرون شايد جاش بمونه ولي درمون مي شه ، ولي عدم اعتماد به محيط يه بيماريه كه مثل خوره آدم رو مي خوره . تازه حتي اگه يه نفر هم ارزش اعتماد رو داشته باشه ، ارزشش رو داره كه به همه اعتماد نابجا كني و به اون اعتماد به جا و برعكسش نااميد كننده است
سومانوع ابراز علاقه سليقه اي . مثلا من اگه كسي رو دوست داشته باشم و ولي فكر كنم مزاحمشم ميذارم ميرم و همچنان دوستش مي دارم ولي شايد يكي ديگه اينكار رو نكنه و پافشاري كنه .
در نهايت تا آزادگي راهي نمونده .
-----------------------------------------------
یه ضرب المثل ایتالیایی می گه : به همه آدمها اعتماد کن ولی به شیطان درونشان نه