« می تونن؟ | صفحه‌ی اصلی | برای بهانه زندگیم »

قاب

قابی ساخته ام دور خودم ولی انگار
همه قابها برای زیبایی نیست
قابی ساخته ام و دایره افکارم را انگار
میان این قاب زندانی کرده ام
آدمهای اطرافم کم کم حوصله ام را سر می برند .
روحم انگار پرواز نمی کند
بینهایت دیگر برایم واژه گنگی است
سرودهای سالها فریادم گم شده انگار
عادی تر شده ام
هستم یا وانمود به بودن می کنم؟
برای حضور باید جاری بود
و من این روزها علیرغم همه حرکت هایم
ایستاده ام
ایستاده ام
ایستاده /

ترک‌بک

آدرس ترک‌بک برای اين مطلب
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/2408

نظرها

گاهي وقتها بايد ايستاد، بايد ايستادگي كرد . هميشه ايستادن نشونه ركود نيست گاهي نشونه مقاومته و گاهي نشونه استراحت . زمان درازي در پيش است . خستگي در كن !

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)